வியாழன், 28 மே, 2015

மழையின் குரல் தனிமை

தற்கொலை என்றவுடனே எனக்கு பத்திக்கொண்டு கோபம் கிளம்பும்.  தற்கொலை செய்துக்கொண்டோரை வடிகட்டிய மா கோழைகள் என மனதுள் திட்டுவேன்.  ஆனால் பல தற்கொலைகளின் வரலாற்றை ஆய்ந்தபோது, செய்துகொண்டவர்களின் கையறு நிலையிலேயே அவைகள் நிகழ்ந்திருக்கின்றன என்பதுதான் கொடுஞ்சோகம். 


அதுவும் அப்படி நமக்கு நெருக்கமானவர்களுக்கிடையே அவைகள் நிகழும்போதுதான்.......’அய்யோ இப்படி ஆகுமெனத் தெரிந்திருந்தால் இயன்றவரை உதவியிருக்கலாமே ?’ எனக் கண்ணீர் முட்டும்.  


என்ன முட்டி என்ன.....போனது அவ்வளவுதான். ஆனால் அந்த உயிரை நம்பி, நேசித்திருந்து, அவர்களில்லாமல்........ஜீவிக்கப் போகிறவர்களின் நிலை  ? அட அது கூடப் போகட்டும்.  இப்படி ஓர் உயிரின் அகால மரணத்திற்கு துர்விதியால் அல்லது தெரிந்தே..... காரணமாய் இருப்பவரின் கதி ???



ஆம், அதுதான் கீழே தொடரப்போகும் கதை(மதிப்புரை அல்லது தெளிவுரை)யின் மையக்கரு.  ’மழையின் குரல் தனிமை’  ஆசிரியர் பா.வெங்கடேசன்.  சிறுகதையாக காலச்சுவடு சிற்றிதழில் வெளியானது.  சிறுகதைன்னா இதுவும் ராஜன் மகள் போலவே  நீளமானச் சிறுகதைதான்(40 பக்கங்கள்)



Image result for பா.வெங்கடேசன்
விருமாண்டி படத்தில், ”என்னடா ஏற்கனவே பாத்த சீனே திரும்பத் திரும்ப வருது ?”ன்னு ஆரம்பத்துல சில பிஞ்சு ரசிகர்களுக்கு எரிச்சல் எரிச்சலா வந்திருக்கும்.  பசுபதி அவருடைய கோணத்தில் ஒரு கதை சொல்வார்.  பிறகு அதேக் கதையைத்தான் கமலும் சொல்வார், ஆனால் இங்கு கதை கமல் கோணத்தில் சிற்சில திருப்பங்களோடு இருக்குமில்லையா........அத்தகைய கதை சொல்லும் பாணியைத்தான் பா.வெங்கடேசன் பின்பற்றுகிறார், ஆனா இந்த எழுத்தெல்லாம் விருமாண்டிகளுக்கு பல வருடங்கள் முந்தையவை என்பதை நாம் நினைவில் வைக்க வேண்டும்.


அந்த ஓசூர் ஜமீன்தார் கொஞ்சம் அடக்கி வாசித்திருந்திருக்கலாம், எழுந்து நிக்கவே வக்கில்லாத உடல்மொழி இருக்கும்போது அவருக்கு அந்தச் சின்னப் பெண்ணை பார்த்தவுடன் வாய்க்குள் ஜொள்ளூறியிருந்திருக்கக் கூடாது :(


ஏற்கனவே இருந்து, இறந்துப்போயிருந்த நோயாளி மனைவியால் கிட்டாத சுகமும், புத்திர பாக்கியமும், இந்த இளமை பொங்கி நிற்கும் இளையராணியால் கிட்டிவிடும் எனக் குமாரசாமி கணக்குப் போட்டு.............மணம் முடித்து தன் ஜமீனுக்குக் கூட்டிக்கொண்டு வந்துவிடுகிறார்.


ஊரேத் திரண்டு வந்து ஜமீனை வாழ்த்தினாலும், அவர்கள் அரண்மனையைத் தாண்டி வெளியே போவதற்க்குள், ”பெர்சுக்கு இது தேவையாக்கும்.....கைத்தடி கீழ விழுந்தாலே தானா குனிஞ்சி இதால எடுக்க முடியாதுன்றப்ப...........” என்கிற ரீதியில் பலர் கேலிப்பேச்சுக்களை உதிர்த்தபடி போனது, அரண்மனை  காற்றில் கலந்து,  ஜமீனுக்கும் புதியதாய் வந்த இளமை கொப்பளிக்கும் இளையராணியின் காதுகளுக்கும் எளிதாய் எட்டிவிட்டது !


ம்ம்ம்ம்ம்.....என்னத்தச் சொல்ல ? ஊரார் உளறியதையெல்லாம் பொய்யாக்க வேண்டும் என்று எவ்வளவு  நிற்க முயற்சித்தும் ஜமீனால் அந்த இளமையை ஒரே ஒரு நாளேனும் முழுதாய் வெற்றி கொள்ளவே இயலவில்லை, அவர் துவளும்போதெல்லாம் அந்த இளையராணி இருட்டில் எள்ளலாய் உதடு சுழிப்பது ஜமீன் கண்ணுக்கு அப்பட்டமாய்த் தெரியும்.


சரி இருக்கும் பணத்தாலாவது அவளைத் திருப்திப்படுத்தலாம் என்று நம்மில் பல பேர் எடுக்கும் அந்தப் பிரம்மாஸ்திரத்தை எடுத்து எய்கிறார்.  ஊருக்கே பெரிய ஜமீன் என்றவுடன் ஊரில் இருக்கும் எல்லா நிலமும் தன்னுடைய வீட்டுக்காரருக்கேச் சொந்தம் என்று அந்த பாதகத்தி புரிந்துகொண்டாள் போல.......ராமநாயக்கன் ஏரிக்கு அருகே இருக்கும் ஒரு வளமான பசுஞ்ச்சோலையைப் பார்த்தவுடன், அந்தப் பச்சையில் மயங்கி, “எனக்கு அந்த இடத்தில் ஒரு மாளிகையைக் கட்டித்தா” என்று விடுகிறாள், அது பசவண்ணாவின் இடம்.  குடியானவன்.


ஜமீன் கேட்கிறார் என்றால் பெரிய வணக்கம் வைத்து மரியாதையுடன் இடத்தைக் கொடுத்துவிடலாம்தான், அது ஒரு சாதாரண விளைநிலம்தான் என்றால்........ஆனால் இந்த இடம் பசவண்ணாவின் முப்பாட்டனார் காலத்தில் திப்பு சுல்தான் தன்னுடைய குதிரைப் படையை அங்கு நிற்க வைத்து, குதிரை லாயமாய் உபயோகித்துப் பெருமை கொண்ட நிலம்.  போக குதிரை சாணம் சிறந்த எருவாகி சாகாவரம் பெற்ற மண்ணாக வேறு ஆகிப்போனதால், பசவண்ணாவின் பரம்பரைக்கு அந் நிலத்தால் வயிற்றுப்பசி என்னவென்று தெரியாமல் போனதும்.......செண்டிமென்டாய் அந் நிலம் ஒரு மிருத்யுஞ்ஜெயத் தாயாகவும், போற்றப்பட்டு வர............ 


”நீ ஜமீனாயிருந்தா எனக்கென்ன,  மைசூர் மகாராஜா வந்துக் கேட்டாலும் சரி, விக்டோரியா மகாராணியே வந்துக் கெஞ்சினாலும் சரி, இடத்தை என்ன விலைக்கும் கொடுக்க முடியாது” என்றுவிடுகிறார்.


பசவண்ணாவின் அந்த நிலத்துக்கு கைம்மாறாக சில கிராமங்களையேத்  தர ஜமீன் முன்வந்தும், முடிவென்னமோ தோல்வி, தோல்வி.  பழைய திடகாத்திரமிருந்தாலாவாவது அந்த ஆகிருதியைக் கண்டு பசவண்ணா அஞ்சியிருக்கக் கூடும், இந்த தள்ளா வயதில், அதுவும் ரெண்டாம் தாரத்தின் பேராசைக்காக பசவண்ணாவிடம் சண்டையிட்டெல்லாம் அந்த இடத்தைப் பறிக்க ஜமீனுக்கு சிறு எண்ணம் கூட உதிக்கவில்லை, மாறாக பெரும்பணக்காரர்கள் எல்லோரும் செய்யும் ஓர் உபாயத்தை  நாடினார்.


ஊரின் வெள்ளைக்காரக் கலெக்டரிடம் தன்னாசையை ஒரு கோரிக்கையாக வைக்கிறார்.  தங்களுக்காக என்றென்றும் விசுவாசமாக இருக்கும் சில இனங்களின் மீது எப்போதும் பரங்கியருக்கு தனிப் பாசம் உண்டு அல்லவா ?  


’இடத்துக்கு உண்டான எல்லா டாக்குமெண்ட்களையும் எடுத்துக்கிட்டு உடனே வந்து கலெக்டரைப் பார்க்கவும்’ அப்படின்னு ராஜ முத்திரையோட அரசுகிட்ட இருந்து வந்த ஓர் ஆணையைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் பசவண்ணாவின் பேஸ்மெண்ட் தள்ளாட ஆரம்பித்துவிட்டது.


”இந்த வெள்ளைக்காரப் பயக வந்ததுக்கப்புறமாத்தான் டாக்குமெண்ட், பேப்பர், கிரயப்பத்திரம்ன்னு ஆக்கிட்டானுக.........என் கிட்ட எங்க இருக்கு ஆதாரம் ? 


இந்த இடம் திப்பு கொடுத்ததுன்னு அப்பாரு சொன்னாரு, அவருக்கு என் பாட்டனாரு சொல்லியிருப்பாரு, பாட்டனாருக்கு முப்பாட்டனாரு சொல்லியிருப்பாரு, அதுதான் இந்த ஊருக்கேத் தெரியுமே ?  ஆனா, அதக் கலெக்டர்கிட்ட வந்து இவங்க சொல்வாங்களா என்ன ?  துரைமார்ங்க முன்னால பேசுறதுக்கு அவ்வளவு துணிவா ? 


அடேய் கெழப்பய ஜமீன், இதெல்லாம் நீ செய்யுற சித்து விளையாட்டுன்னு எனக்குத் தெரியாதா என்ன ?  நீ ஒம் புதுப் பொண்டாட்டி கூடத் துள்ளி வெளையாடறதுக்கு என் தாய்தான் உனக்குப் பலியா ?  இனி  நீ எத்தனை ஜென்மம் எடுத்தாலும் இந்த இடம் உனக்கு உபயோகப்படாம செய்யறனா இல்லையா பார்”


பசவண்ணா தன் குடும்ப உறுப்பினர்கள் எல்லோருக்கும் விஷத்தைச் சோற்றில் கலந்து கொடுத்துவிட்டு, ஒரு புங்கை மரத்தில் தூக்கில் தொங்கிச் செத்துப் போனான்.


Image result for தூக்கு


ஜில்லா கலெக்டர் மிக எளிதாக அந்த இடத்தை அரசுடமையாக்கி, பின் அதை முறைப்படி ஜமீன்தாருக்கு கிரையம் செய்துக் கொடுத்துவிடுகிறார்.



ஜமீனுக்கு மனசாட்சி பெரிதும் உறுத்தினாலும் தன் இளம் மனைவியைத் திருப்திப்படுத்த அங்கு ஓர் அழகிய மாளிகையை எழுப்ப, தர்மபுரியிலிருந்து கட்டிட நிபுணத்துவப் பெற்ற  பரமசிவப் பிள்ளையை அழைக்கிறார்.



மிகவும் டிமாண்டான, ஹோசூர், ஹொக்கெனக்கல், தர்மபுரி, ஏலகிரி ஊர்களில் அழகான மாளிகைகள் கட்டிய, பாரம்பரீய முறையில் கட்டிடங்கள் கட்டித்தரும் பரமசிவப் பிள்ளைக்கு இந்த இடத்துக்கு உண்டான எல்லா வரலாறு தெரியுமென்றாலும் சிறிதும் மனக்கிலேசம் கொள்ளாது, அந்த இட அழகில் மயங்கி, இங்கு ஜமீனுக்கு இந்த இடத்தைக் காட்டிலும் ஓர் அழகான மாளிகையைக் கட்டித்தருவது என்று  நம்ம தள்ளா ஜமீனைக் காட்டிலும் அதிக உத்வேகம் கொள்கிறார்.  


Good.  கதை இங்குதான் தொடங்குகிறது ;)


அது அடுத்த பத்திகளில்..........






’கதை இங்கிருந்துதான் ஆரம்பிக்கிறது’ என்று நான் முடித்தவுடன், ’முனி’ அல்லது ’சந்திரமுகி’ கதைகள் போல்தானே இனி இக்கதையும் போகப்போகிறது ?’ என்று பலரும் கேட்டனர், கிட்டத்தட்ட அது மாதிரிதான் எனினும் இங்கு பேய் பித்தலாட்டம் என்றெல்லாம் எதுவுமில்லை.  



ஆனால்........மனமிருக்கும் மனிதர்களின் ’மனசாட்சி’ இருக்குமல்லவா.........அது உறுத்த ஆரம்பித்த பின், எதேச்சையாய் நடக்கும் பிழைகளென்றாலும் மூலகாரணம் ’அதனால்தானோ ?’ என்று ஓர் எண்ணம் கிளர்ந்தெழும். அப்படி அந்த எண்ணம் நம்மை ஆக்கிரமிக்க முயலும்பட்சத்தில் அதை தொடர்ந்து ஆள விட்டோமானால்.............ஆமாம், அந்த எண்ணங்களே பேயாய், பிசாசாய், ஆவியாய்........ நம்மைப் பயமுறுத்த ஆரம்பிக்கும்.



பயம் ஏற ஏற........நாம் செய்யும் செயல்களில் பிழைகள் நமக்குத் தெரியாமல் புகுந்து சிறுகச் சிறுக காரியத்தைச் சிதைக்கும்.   சிதையும் காரியங்களால் நற்பெயருக்கு இழுக்கு, குடும்பத்திற்கு கேடு, துன்பம் மேல் துன்பம் என எல்லாமும் தொடர்ந்து வந்து..........விரைவில் மனசாட்சியே நம்மைத் துடிதுடிக்கக் கொன்றும் பழி தீர்க்கும், அதுதான் நடக்கிறது ஜமீனுக்கும், அவர் மனைவிக்கும்,   பிடிவாதமாய் அங்கு கட்டிடத்தை எழுப்பிக் கொண்டிருக்கும் பரமசிவப் பிள்ளைக்கும், அவர் மனைவிக்கும். ஆனால் ஒரு ட்விஸ்ட்.  மிஷ்கினின் பிசாசு தன்னைக் கொன்றவருக்கு நல்லது செய்யுமில்லையா ?  அது போல ஒரு நல்லதும் நடக்கிறது பரமசிவப் பிள்ளைக்கு ;)



கைராசிக்காரரும், கட்டிடக்கலையில் மிகத் திறமையானவருமான(இவர் சுவருக்கு அடிக்கும் சுண்ணாம்புப் பூச்சில் குடும்பத் தொழில் ரகசியமான ஒரு கலவையைச் சேர்ந்து கலந்து அடிப்பாராம், அது செண்பகப் பூ மணத்தை மட்டும் அள்ளித் தருமாம், கட்டிடங்கள் கட்டப்பட்டு பல வருடங்கள் ஆனபின்னரும் அந்தச் செண்பகப் பூ வாசம் மட்டும் போனதில்லையாம்) பரமசிவப் பிள்ளைக்கு ஆரம்பத்தில் பெரிய சுணக்கங்கள் வரவில்லை.



ஆனால் கட்டிடம் அடுத்த மாடிக்குப் போகும் போது தொடர்ந்து சிக்கல்கள் உருவாக ஆரம்பிக்கின்றன.  முதல் சிக்கல்....... ஜமீனின் இளம்மனைவிக்கு குழந்தை இறந்து பிறக்கிறது(!)  



தன் இளம்மனைவி கர்ப்பமானதில், அவளுடைய இடைவிடா தொணத் தொண நச்சரிப்புகளில் இருந்து தற்காலிகமான விடுதலை கிட்டுமென்கிற மகிழ்ச்சி ஜமீனுக்கு ஒருபுறம் இருப்பினும், வயிறைத் தள்ளிகொண்டு அவளைக் காணும்போதெல்லாம் கடும் எரிச்சலும் வரும்.  அதேபோல, ’குழந்தை இறந்து பிறக்கும் வழக்கம் ஜமீன் பரம்பரையில் யாருக்குமே இருந்ததில்லை’ என்கிற ஊராரின் பேச்சு சற்றே ஜமீனை ஆறுதல் கொள்ளச் செய்தாலும், அது இரட்டை அர்த்தமான வார்த்தைகள் என்பதால்.........இதெல்லாமே பசவண்ணா ஆவியின் செய்கைகள்தான் என்று அவர் ஆழமாக நம்பினார்.



”இவ்வளவு நாள் ஒரு பிணத்தையா  நான் சுமந்தேன் ?” என்று திரும்பத் திரும்பக் கேட்டபடி அந்த இளையராணி கிறுக்குப் பிடித்துப் போய் அதன்பின் அந்த அறையை விட்டு அவள் சாகும்வரை வெளியேறவேயில்லை, மேலும் அடுத்த சில வருடங்களில் அவளின் அந்த பொங்கும் இளமை அவ்வளவும் வற்றி, வதனத்தை நோக்குகையில் அந்தக் கிழச் ஜமீனைக் காட்டிலும் முதுமையாய் மாறிப்போனாள்.



பரமசிவப்பிள்ளை வரலாற்றில் இதுவரை நிகழாத...... உத்திரங்கள் தாங்காமல் மேல்தளம் சரிந்து அதில் சிலர் இறந்த நிகழ்வு இரண்டாவது சிக்கலாய்.........வருகிறது, அந்த ஜமீன் குழந்தை பிறந்திறந்த சில நாட்களிலேயே.   



ஜமீன் நேராய் வந்து, பரமசிவப்பிள்ளையின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு, “போதும், எல்லாத்தையும் நிறுத்திடுவோம், இனி ஒரு வேலையைச் செய்ய பசவண்ணாவின் ஆத்மா நம்மை விடாது, நான் பேசியபடி முழுத் தொகையையும் கொடுத்திடறேன், இடத்த விட்டு எல்லோரும் கிளம்புங்க, இந்த இடம் இப்படியே இருந்து, எக்கேடாவது கெட்டுப் போகட்டும்” என்று கெஞ்சினார்.  



ஊருக்குள்ளேயும்,  ”பசவண்ணா தன் வேலையை ஆரம்பித்துவிட்டார், இனி எல்லாவற்றையும் ஜமீன் இழப்பார் பாருங்கள்” என புதுப்புது கதையாய் சொல்ல ஆரம்பித்தது.



ஆனால் பரமசிவப்பிள்ளைக்கு இது ஒரு Prestige Issue.  தன் கையால் கட்டப்பட்ட கட்டிடம் சரியுமா ?  ஜமீன், மிராசுதார், குட்டி ராஜாக்கள், துரைமார்கள் போன்றோர்களுக்கு சிறப்பான கட்டிடங்கள் கட்டியதன் மூலம் பல பதக்கங்கள், சிறப்புப் பரிசுகள் கட்டிய தமக்கா இந் நிலை ? பொதுவாக பரமசிவப் பிள்ளை கட்டிடங்கள் கட்டித்தரும் முன்னர் ஓர் ஒப்பந்தம் போடுவாராம்.  அதன்படி, கட்டிடங்கள் கட்டி முடிக்கப்பட்ட பின்னரும் மூன்றிலிருந்து ஐந்து வருடங்கள் வரை அக் கட்டுமானத்துக்கு உத்திரவாதம் உண்டு.  



மேற்கூறிய வருடங்களில் கட்டிடச் சிதைவு, விரிசல் அல்லது கட்டிடப் பூச்சில் குறைபாடுகள் வந்தால்...... விலையில்லாமல் அதைத் தீர்த்துக் கொடுப்பது என்றும், அந்த வருடங்களில் மட்டும் ஒரு சிறப்புத் தொகையை பரமசிவப்பிள்ளைக்கு கட்டிடச் சொந்தக்காரர் கொடுத்துவர வேண்டுமென்றும் அந்த ஒப்பந்தத்தில் ஷரத்துகள் இருக்கும்.  இன்றைய தேதி வரை கட்டிடக்காரர்கள் அந்தச் சிறப்புத்தொகையை பரமசிவப்பிள்ளை வசிக்கும் தர்மபுரியைத் தேடிவந்து கொடுத்திருக்கிறார்களே ஒழிய.........ஒருபோதும் அவர் கட்டித் தந்த கட்டிடங்களில் மரமாத்து பண்ணச் சொல்லிக் கோரியதேயில்லை.  பரமசிவப் பிள்ளையின் பிடிவாதம் இங்கு கூடிப் போகிறது.  ஜமீனிடம், ”இனி ஒரு நயா பைசா கூட உங்களிடம் இக் கட்டிடச் செலவுக்காக வாங்க மாட்டேன்” எனச் சபதம் எடுக்கிறார்.  ’முழு கட்டிட வேலைகளை தம் செலவில் முடித்துக் கொடுத்துவிட்டு அதற்குரியச் செலவுகளைப் பெற்றுக் கொள்வேன், என்னைத் தடுக்க வேண்டாம்’ என்றும் சொல்லி விடுகிறார்.   



”அடக்கெரகமே உனக்கு பசவண்ணாவே தேவல போலயே ?” என்று தலையில் அடித்துகொண்டு ஜமீன் அகன்று விடுகிறார்.  ஆக்சுவலாக ஜமீன் இத்துடன் இனி சீனில் இல்லை.  பித்துபிடித்து குரூபியாகிப் போன தன் மனைவியுடன் அரண்மைனைக்குள் தன் தள்ளாத வயதைக் கழிப்பதே தாம் செய்த பாவத்துக்கு தண்டனை என இருந்துவிடுகிறார்.    ஆனால் அந்த பசவண்ணாவிடம் பறித்த இடத்தை மட்டும் பரமசிவப்பிள்ளை பெயருக்கு எழுதி வைத்துவிடுகிறார்.



ஒருமுறை செண்பகப் பூக்கள் மணத்தைப் பரப்பும் அந்தப் பூச்சுக்கலவையில் கொத்து கொத்தாக பல்லிகள் எவ்வாறோ விழுந்து இறந்துப் போயிருக்க, அதை அறியாமல் சுவர்களில் பூசிவிட்டு.........அதிலிந்து கசிந்த கசப்பு வாசத்தால் பலருக்கும் ஆளைக்கொல்லும் சுரம் வந்து, பல நாட்கள் வேலை தடைப்பட்டுப் போகிறது.  உள்ளூர் ஆட்கள் யாருமே வேலைக்கு கிடைக்காமல், இந்த இட வரலாறு அறியாத ஊர்களில் இருந்து கொத்தனார்களை அழைத்து வருகிறார் பரமசிவப் பிள்ளை.  அந்தப் பல்லி கலந்த பூச்சுக்கள் யாவும் சுரண்டப்பட்டு நீக்கப்படுகின்றன.



Image result for மாளிகை
தினமும் வேலைமுடிந்து அந்தி சாயும்பொழுதில், ராமநாயக்கன் ஏரிக்கரையிலிருந்து தர்மபுரி அருகிலிருக்கும் தன் வீடு செல்ல பரமசிவப்பிள்ளைக்கு  மாட்டு வண்டியொன்றை ஜமீன் அனுப்பி வைப்பார்.  அது அந்தக் கட்டிட வேலைகளில் பரமசிவப்பிள்ளை இருக்கும்வரை தொடர்ந்தது.  ஆனால் தொடர்ந்து வேலையில் குளறுபடிகள் நடந்து, கட்டிடம் சரியாக எழும்பாத வெறியில்.......ஒரு கட்டத்தில் இரவும் அந்தக் கட்டிடத்திலேயே தங்க ஆரம்பிக்கிறார் பரமசிவப் பிள்ளை.



’வென்றே தீர்வேன்’ என்கிற பரமசிவப் பிள்ளையின் வெறியில் அவருடைய அழகு குலைகிறது.  ’நீண்ட நாட்களாக வரவில்லையே கணவருக்கு வாய்க்கு ருசியாக சமைத்துப் போட்டு நாளாயிற்றே, இந்த பாழாய்ப்போன கிழத்தால் என் புருஷன் கதி என்ன ஆகுமோ ?’ என்று கணவனுக்குப் பிடித்ததை சமைத்து எடுத்துக்கொண்டு அவரைப் பார்க்க வரும் அவருடைய மனைவி, பரமசிவப்பிள்ளையின் தோற்றத்தைக் கண்டு கடும் அதிர்ச்சி அடைகிறார்.  பார்க்க அப்படியே பசவண்ணாவைப் போல் மாறியிருந்ததாக கத்திக்கொண்டே தலைதெறிக்க அவள் தர்மபுரியை நோக்கி ஓடியதாக ஊர்மக்கள் பேசிக்கொண்டனர்.   பசவண்ணாதான் பரமசிவப்பிள்ளை உடலில் முழுதாக இறங்கி அந்தக் கட்டிடத்தை பிடிவாதமாக எழுப்பிக்கொண்டிருப்பதாக ஊர்ப்பேச்சு காற்றில் பரவியது.  இங்குதான் கதையின் தலைப்பு நிகழ ஆரம்பிக்கிறது.



ஆமாம், இதுவரை அதாவது கடந்த 100 ஆண்டுகளில் கேள்விப்படாத ஆழி மழை அந்தப் பகுதியில் பெய்யத் தொடங்குகிறது.  ’உள்ளதும் போச்சு’ என்று எழும்பியச் சிலத் தளங்களையும் பூச்சு காய்வதற்குள் மழை வந்து கொண்டுபோனது.  அந்த ராட்சத மழையிலும் பிள்ளை அந்தக் கட்டிடத்துற்குள்ளேயே தங்கினார், இருந்தும் அந்த மழையேதான் ஒரு நாள் பசவண்ணாவின் பசுஞ்சோலையை விட்டுத் துரத்தியது, கையில் ஒரு குழந்தையுடன் !



அக்குழந்தையை மழை வெள்ளம் அடித்துக் கொண்டு வந்திருந்ததாய் பரமசிவப்பிள்ளை அவர் மனைவியிடம் சொன்னார்.  கையில் ஒரு குழந்தையுடன் பல மாதங்கள் கழித்து தன் கணவன் வெளியே மழையில்  நின்றுகொண்டிருந்ததைப் பார்த்ததுமே அவள் ஆனந்தக் கண்ணீர் விட்டாள்.  தன் கணவனை மீட்டுக் கொடுத்த ஒரே காரணத்துக்காக அக் குழந்தையை சீராட்டி பாராட்டி தன் மும்மக்களோடு சேர்த்து வளர்க்கிறார்.  அம் மும்மக்களும் தங்களுக்கு கிட்டிய தம்பியை மாற்றுப் பிள்ளையாகக் கருதாமல், சரி சம மரியாதையுடன் போற்றுகிறார்கள்.  பிள்ளையின் மனைவி அப்போதுதான் ஓர் அதிசயத்தைக் காண்கிறாள்.  



மழையில் ஊறிப்போய் மண் சகதியில் இருந்த குழந்தை ஒரு சொட்டு கூட அழவில்லை, அதுகூடப் பரவாயில்லை அதற்கு சிறு காய்ச்சலோ, சளியோ கூடப் பிடிக்கவில்லை. அது வளர வளரத்தான் மழைக்கும், அவனுக்குமான பிணைப்பே புரிபடுகிறது.  அவன் மழையின் குழந்தை அல்லது மழையின் காதலன் என ஊராரால் போற்றப்படுகிறான். சாரங்கள் என்ற அந்த மழையின் மைந்தனை ஒருபோதும் நீரால் வரும் எந்த நோயும் தீண்டியதேயில்லை என்பதுதான் பெருஞ்சிறப்பு.



குழந்தையோடு வந்த பரமசிவப்பிள்ளை அதன்பின் தன்னிலை மறந்து நோயில் விழ, பின் குணமான பின்னரும் அவருக்கு அந்தக் கட்டிடம் பற்றிய நினைவே இல்லாமல் போய்விட்டது, போக அவர் அதன்பின் எந்த பில்டிங் ஆர்டர்களையும் ஏற்கவில்லை.  அவருடைய இரு மகன்களும் தங்கள் குலத் தொழில் வேண்டாம் என வேறு வேறு ஊர்களில் வேறு வேலைகள் தேடிப் போய்விட்டனர்.



Image result for மழை
சாரங்கள் மிகத் துணிவான பையனாக வளர ஆரம்பிக்கிறான்.  பெருமழைக் காலங்களில் அவனுடன் விளையாடும் சிறுவர்களெல்லாம் வீடுகளுக்குள் முடங்கிக் கிடக்க, இவன் மட்டும் அந்த மழைக்காலங்களில் காடுகள், மேடுகள் எனத் தனியே துணிந்துச் சென்று, விளையாட்டுகளின் போது மறைந்து கொள்ள அல்லது விளையாட புதுப் புது இடங்களைக் கண்டுபிடித்து........அதை தன் நண்பர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தி அவர்களுக்கிடையே பெரிய நாயகன் அந்தஸ்தைப் பெறுகிறான். பரமசிவப்பிள்ளையும், அவர் மனைவியும் கூட சாரங்கனின் இச்செயல்களைத் தடுக்கவில்லை. மழையும், நீரும் அவனை எந்தத் துன்பமும் தீண்டாது காப்பாற்றும் எனத் திடமாக நம்பினார்கள்.  



இப்படியாக ஒரு கடுமையான மழைநாளில் அலைந்து திரியும் சாரங்கன், காட்டின் நடுவிலிருந்த அந்த பாழடைந்த மாளிகைச் சிசிலங்களை  கண்டடைகிறான்.  அதன் நேர்த்தியான கட்டுமான அழகில் மயங்கி, ஓய்வுவேளைகளில் விளையாட இதைவிடச் சிறப்பான களம் உலகிலேயே இல்லை என நண்பர்களிடம் பெருமை பேசி அவர்களை அங்கு அழைத்துப் போகிறான், அந்தப் பசங்க எல்லோருக்குமே அங்கு போனவுடன் அதன் வரலாறு தெரிந்துவிடுகிறது.......சாரங்கனுக்கு மட்டும் இது தெரியாமல் போனதை கேலி பேசி, உடனடியாக இந்த இடத்தை விட்டு போய்விடலாம் என்று அகல்கின்றனர்.  ஆம், பசவண்ணா நிலத்தில் எழுப்பப்பட்டு, பாதியிலேயே நின்ற ஜமீன் மாளிகைதான் !



இம் மதிப்புரைக்கு இங்கு முற்றும் போடலாம். ஏனென்றால் அதன் பின் அந்த மாளிகையை சாரங்கனே அவனுடைய அப்பாவின் மேற்பார்வையின் நவீன பாணியில் மிகச் சிறப்பாக கட்டுகிறான்.  பரமசிவப்பிள்ளைக்கு ஒரு நல்லது நடந்தது என்று இந்தப் பகுதியின் ஆரம்பத்தில் சொன்னேனில்லையா.......அது சாரங்கன் இவருக்கு கிட்டியதுதான்.  ரத்த வாரிசுகளெல்லாம் குலத் தொழில் வேண்டாம் என்று சென்றுவிட, வளர்ப்புமகன் பரமசிவப் பிள்ளையின் பரம்பரைப் புகழை தக்கவைத்ததோடு மட்டுமல்லாமல் கட்டிடக் கலையில் பலப் பல நவீனப் புதுமைகளைப் புகுத்தி, உச்சப் புகழ் பெறுகிறான்.  பரமசிவப் பிள்ளையின் எஞ்சிய காலமும் சாரங்கனோடே கழிகிறது !



அவன் அப்பாவிற்கு அத்தனை சிக்கல்களைக் கொடுத்த அம் மாளிகை சாரங்கன் வளைவுக்கெல்லாம் ஒத்துழைக்கிறது.  ஊரே வியந்து போற்றுமளவு புதுமனை புகுவிழா நடத்துகிறான் சாரங்கன்.  அதில் கலந்து கொள்ள வரும் ஊரின் பிரபல பணக்காரப் பரத்தை கமலத்தின் அழகில் மயங்கினாலும், அவளுடன் அவன் இணைவதை மழை வெறுக்கிறது.



ஒரு பெருமழை  அம் மாளிகை மீது பொழியும்போது, பிரவாகமாய் அவ்வீட்டின் மேலிருந்து ஓடிவரும் நீர், அந்த மழை வீட்டில் பிரத்யேகமாக வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கும் எல்லாச் சிலைகள் புழைகளின் வழியாகவும் பாய்ந்து, நேர்த்தியாக அந்த வீட்டை விட்டு வெளியேறிக் கால்வாய்களில் செல்லும் அழகைத்தான் ஒரே சமயத்தில் கமலத்தின் மகள் சிந்தாமணியும், பரமசிவப்பிள்ளையின் ஆவியும் பார்க்கிறார்கள்.  இந்தக் கதையை இந்தப் பத்தியிலிருந்துதான் ஆரம்பிக்கிறார் ஆசிரியர் ;)



நன்றி,  முற்றும் !!!

வியாழன், 21 மே, 2015

ராஜன் மகள் (சிறுகதை) ஆசிரியர் பா.வெங்கடேசன்

Image result for ராஜன் மகள்

’வாசக சாலை’ குழுமம்,   நல் இலக்கியத்தை தேடித் தேடி ருசிக்கும், ருசித்ததை பகிரும், பகிர்ந்ததை அலசித் தர்க்கங்கள் புரியும், எங்கள் நண்பர்கள் குழுவினரால் ஃபேஸ்புக்கில் ஆரம்பிக்கபட்ட ஒன்று.



ஆரம்பத்தில், வாசித்ததை சிறு, குறு கட்டுரையாக மட்டுமே பலர் அதில் பதிந்து விவாதித்து வந்திருந்தோம்.  அவசியம் வாசிக்க வேண்டிய நூல்கள் என்று பலவற்றை அறிமுகப்படுத்தும் செயல்களையும் செய்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.



குழுமத்தின் அடுத்தக் கட்ட பாய்ச்சலாக, வாசிப்பை பலரிடமும் மேம்படுத்தவும், வாசிப்பு என்றாலே ஒரு குறுகிய வட்ட இலக்கியவாதிகளையேச் சுற்றிச் சுற்றி வாசித்து, குளமாய்த் தேங்கி நின்று விடாமல், பலரால் அறியப்படாத சில பொக்கிஷங்களை அறிமுகப்படுத்தி, அதை வாசிக்கத் தூண்டி, நம்மை காட்டாறாய் ஓட வைத்து, விரைந்து பேரிலக்கியக் கடலில் நம்மைச் சங்கமிக்க வைக்கும் ஒரு முயற்சியாகவே.......................மாதா மாதம்  நடு அல்லது  கடைசி ஞாயிறுகளில், திருவான்மியூர் பனுவல் நூல் அங்காடியில் காலைப் பொழுதுகளில், இலக்கியச் சந்திப்பை, இயன்றவரை அப் பொக்கிஷத்திற்குரியவரையும் அழைத்து, நிகழ்த்தத் துணிந்தோம் ;)



இலக்கியக் கூட்டமென்றாலே ‘துணிந்தோம்’ என்பது சரியான பதம்தானே ?



நான்கு அற்புதமான நிகழ்வு முடிந்து, நேற்று ஐந்தாவது நிகழ்வாய் எழுத்தாளர் பா.வெங்கடேசன் அவர்கள் எழுதிய, ‘ராஜன் மகள்’ எனும் சிறுகதையை தலைப்பாய் எடுத்துக்கொண்டு, அந்தக் கதை தந்த அனுபவத்தைப் பேச முடிவு செய்தோம்.



செய்தோம், வந்தோம் என்று பன்மையில் பேசி, இதற்கென கடுமையாக உழைக்கும் அருண், கார்த்திக் கிருபாசங்கர், பார்த்திபன், பாஸ்கர் போன்றோருடன் என்னையும் இணைத்துக் கொள்வது கொஞ்சம் சங்கடமாய்த்தான் இருக்கிறது, ஏனெனில் முதல் நான்கு அருமையான நிகழ்வுகளுக்கு என்னால் செல்லவே இயலவில்லை, அந் நிகழ்வுக்கான சிறு பங்களிப்பையும் என்னால் வழங்காமல், அதென்ன  நாங்க, நாங்க என இப்பச் சேர்ந்து கொள்வது என்று ஆழ்மனம் நெளிந்தாலும், இங்கு  வெளியே நின்று ஒரு பார்வையாளனாய் விமர்சிக்க நிச்சயம் என் வெளிமனம் இடம் கொடுக்காது, எங்களுக்குள்ளான இலக்கிய இணக்கம் அப்படி ;)



பா. ராகவன் - பா.வெங்கடேசன் இந்த இரு பெயர்களுக்கான வித்தியாசம் கூடத் தெரியாமல் இருந்ததுதான் என் இலக்கிய அறிவு :(  ஓர் அரிய இலக்கிய எழுத்தாளர் என்று பா. வெங்கடெசனைச் சொல்கிறார்களே........’டாலர் தேசம்’ , ‘மொஸார்ட்’, ’கேஜிபி’, ’சிஐஏ’, ’ரா ’ எனக் கட்டுரைத் தொகுப்புகள் எழுதியவரா அரிய இலக்கிய எழுத்தாளர் ? என்று ஏகக் குழப்பம்.



சரி பன்முகத் திறமை கொண்டவராயிருப்பார் போல, அந்த ராஜன் மகள் கதையையாவது வாசித்துவிட்டு கலந்து கொள்வோம் என அதன் பிடிஎஃப் வடிவத்தைக் கோரினேன் கார்த்திக்கிடம்.  உண்மையில் எனக்கு நூலாய் வாசிப்பதில் கிட்டும் போதை, பிடிஎஃப் பில் என்றுமே(ஓரிரு ஆக்கங்கள் விதிவிலக்கு)கிட்டியதில்லை.  போக, ஓர் எழுத்தாளரின் ஆக்கத்தை காசு கொடுத்து வாங்கிப் படிப்பது மட்டுமே அந்த எழுத்தாளனுக்கு கொடுக்கும் முதல் மரியாதை என்று ஒன்று என்னுள் ஆழ விதைக்கப்பட்டிருந்ததும் பிறவொரு காரணம்.  அதற்கேற்ப அந்த எழுத்துரு வடிவமும் என் கண்களுக்கு ஊர்ந்து செல்லும் எறும்பு வடிவங்களாய் புலப்பட, எவ்வளவு முயன்றும் அத் தமிழை என்னால் வாசிக்கவே முடியவில்லை.  ஆக, அந்தக் கதையை வாசிக்காமலேயே, இந்த நிகழ்வில் கலந்துக் கொண்டேன்.


இப்படி ஒரு சூழ்நிலையில், ஏறக்குறைய மூன்று மணி நேரங்கள் நிகழ்ந்த ஓர் இலக்கிய அமர்வு எவ்வளவு போரடித்திருக்க வேண்டும் ?


மாறாக, ’அய்யோ முடியப்போகிறதா ?  எழுத்தாளர் ஏற்புரை பேசிவிட்டு போய்விடுவாரா ?’  என்று ஏங்க வைக்குமளவு நிகழ்ச்சி அமைந்ததை மிகையென்று சொல்லவே முடியாது.  காரணம் அதை வாசித்து, மீள் வாசித்து, பேசியவர்கள். 


பலர் உணர்ச்சி வசப்பட்டு பேசினர்.  திரு.மனோ மோகன், மனோஜ், உமா ஷக்தி போன்றோர் படைப்பிற்குள் ஆழமாகச் சென்று பேசினர்.  இளம் எழுத்தாளர் லக்‌ஷ்மி சரவணகுமார் நல்ல கேள்விகளை கேட்டார்.   நிகழ்ச்சி ஒருங்கிணைப்பாளர்களுள் ஒருவரான கிருபாசங்கர், ’படைப்பில் கணக்கெல்லாம் வருகிறது’ என்ற உமா ஷக்தியின் ஒரு வாக்கியத்தை மிக சீரியஸாக எடுத்துக்கொண்டு ’நான் கணக்கில் வீக் எனக்கு தெளிவாக விளக்குங்கள்’ என்று தன்னுடைய பல பலவீனங்களை சபையில் சொல்லத் துணிந்தார்.  வாசகர்களாய் வந்திருந்தும் சரத்குமார், தீக்‌ஷன்யா, மீனாட்சி சுந்தரம், சசிகலா, பத்மஜா போன்றோர்  தெளிவான சிந்தனையையும்,  தீர்க்கமான இலக்கியவாதிகளுமாகவும் மிளிர்ந்தனர்.



 
பா.ராகவனையே மனதளவில் பா.வெங்கடேசனாய் மனக்கண்ணில் அவதானித்திருந்ததால், என்னருகே மெல்லிய தேகத்துடன் எந்த அலம்பலுமின்றி நிகழ்ச்சி தொடங்குமுன் அமர்ந்திருந்த எழுத்தாளரை, சக வாசகராக கருதியதுதான் தமிழின் அரிய இலக்கிய படைப்பாளிகள் பெற்ற சாபத்திற்கான குறியீடு :(



அருண் நிகழ்ச்சியை தொடங்கி வைக்குமுன், ”வாங்க சார்” என்று அவரை மேடை நாற்காலியில் அமர அழைத்தபோதுதான் பா.ராகவன் வேறு பா.வெங்கடேசன் வேறு என உணர்ந்தேன்.



தொடக்கவுரையை மற்றுமொரு அரிய இலக்கிய எழுத்தாளரான திரு.மனோஜ் அவர்கள் ஆரம்பித்து வைத்தார்.  இவரிடம் எல்லா வகையான இரண்டு முதல் எட்டுச் சக்கர நவீன வாகனங்கள் இருந்தும், ’அவசியமில்லாவிடில் பொது வாகனங்களையே   உபயோகப்படுத்த வேண்டும்’ என்ற தன் கொள்கையை மீறாமல், அரசுப் பேருந்தில் பயணித்து நிகழ்வு சரியாய்த் தொடங்கும்போது ஆஜரானார்.  இதே பண்பு பத்ரி சேஷாத்திரியிடமும் இருந்ததை கவனித்திருக்கிறேன்.    



ஐம்பதடி நடக்கக் கூட பைக்கை, ஆட்டோவை நாடும் என்னை சவுக்கால் விளாறியது போலிருந்தது :(



வாசக கலந்துரையாடல் இடையே, பத்மஜா, பா. வெங்கடேசனிடம் ஒரு கேள்வியை முன்வைத்தார்.  ”உங்களுக்கு ஏன் சார் கமா, ஃபுல்ஸ்டாப்ல்லாம் பிடிக்கறதே இல்ல ?”


உண்மையில் நிகழ்ச்சி தொடங்குமுன், மேடையில் இருந்த அந்த நூலை எடுத்து புரட்டியபடி, ”என்ன அண்ணா இது ஒரு ஒரு பத்தியும் பக்கக் கணக்கில் நீளுது ?” என்று மீனாட்சிசுந்தரத்திடம் நான் கேட்டிருந்தேன். 



பா.வெங்கடேசன் பதிலளிக்குமுன் இடைபுகுந்த மனோஜ், தனக்கும் இந்த அரைப்புள்ளி, காற்புள்ளியெல்லாம் பிடிக்காது என்றும், பதிப்பாளர்கள் மிரள்வதற்கஞ்சியே அதையெல்லாம் தவறாமல் செய்ய வேண்டி வருகிறதென்றும், பலர் கவிதைகளில் கூட இது போல பங்க்சுவேஷன் மார்க்குகள் இடுவதையும், இடையிடையே வரும் ஆச்சர்யக்குறிகளை பகடி செய்தும் பதிலளித்தார்.



எழுத்தாளர் இடையிடையே அடைப்புக்குறிகள் இடுவது மட்டும் தமக்கு நெருடலாக இருந்ததாகவும், ஆனால் அப்படி அந்த ப்ராக்கெட்டுகள் வரும்போதுதான் நாம் பா.வெங்கடேசன் எனும் ஓர் எழுத்தாளர் கதையை வாசித்துக்கொண்டிருக்கிறோம் என்கிற பிரக்ஞைக்கு மீள்வதாகவும், அந்தளவு கதைக்குள் நுழைந்தால், அக் கதை தம்மை ஆழ உள்ளிழுத்து விடுவதாகவும் உற்சாகம் கொப்பளிக்க பாராட்டினார்.



”என்னதான் எல்லோரும் புகழ்ந்தாலும் உங்கள் கதைகளெல்லாம் ஒரே முறை வாசித்தெல்லாம் புரிந்து விடும் ரகமில்லை சார்.  நீங்கள் வேண்டுமென்றே எங்களை குழப்ப அல்லது உங்களை மித மிஞ்சிய அறிவாளியெனக் காட்டிக் கொள்ள, கதையமைப்பை மிகச் சிக்கலாக கையாளுகிறிர்கள்.  ஆனாலும் எப்படியாகிலும் உங்கள் கதையை புரிந்துகொண்டேயாக வேண்டும் என்று அக்கதையை ஆறேழு முறை வாசிப்பேன்.  ஒவ்வொரு முறை வாசிக்கும்போதும் ஒவ்வொரு புரிதல், விதவிதமாய் பரிமாணம் என பரிமளிக்கும் அக்கதை பாணி சொக்க வைத்து விடுகிறது”  ’ஆஹா, குறை சொல்ல வந்திருக்கார் போல, விழா களைகட்டப் போகிறது’ எனச் சுதாரிப்பதற்குள் சேம் சைட் கோல் போட்டு முகம் மேல் கரி பூசினார் வாசகர் சசிகலா ;)



”வாசிக்கும் எல்லாக் கதையும் புரிந்துவிட வேண்டும் என அவசரப்படாதீர்கள்.   உங்களுக்கு புரியவேக் கூடாது என்று எழுதுவது என் நோக்கமல்ல.  ஒரு சில கதைகள் மீள் வாசிப்பில் லேசே புரியவரும்.  புரியாவிடினும் மோசமில்லை.  ஒவ்வொரு வாசகனுக்கும் விதவிதமான புரிதல்களைத் தரச் செய்ய எழுதும் எழுத்தாளன் நிச்சயம் அரிய எழுத்தாளனே.  மனோஜ் சொன்னது போலவே, எங்கே நான் சொல்லும் கதை நோக்கம் திரிந்து விடுமோ என அஞ்சியே அவ்வப்போது அந்த அடைப்புக் குறிப்புகளை நான் இட நேர்கிறது.  நீள நீளமான பத்திகள் நான் விரும்பி எழுதுவதல்ல, எழுத்து அதுவாக அப்படித் தன்னை நீட்டிச் செல்கிறது.  அதைத் தடுக்க நான் முனையும்போது எழுத்தே சிக்கலாகி என்னை முடக்கி விடுகிறது.  எழுதிக்கொண்டிருக்கும் நாவலின் ஒரு பத்தி மூணு பக்கத்திற்கு மேல் நீளுவதைக் கண்ட பதிப்பாளர் முகம் வெளிறிப் போனதைப் பார்த்தபோதுதான், நான் செய்யும் அநியாயமே எனக்குத் தெரிய வந்தது.  எழுதும் போது  நிச்சயம் அது எனக்குத் தெரியவே தெரியாதென்றார், நிகழ்ச்சியின் நாயகன் பா. வெங்கடேசன்.




“மிகவும் நெகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது.  15 வருடங்களுக்கு முன் எழுதி, பெரிதாக வரவேற்கப்படாமல் எங்கோ புதைந்துப் போன ஓர் ஆக்கத்தைத் தேடி எடுத்து, புரியச் சிக்கல் மிக்க அந்த ஆக்கத்தை ஆழ வாசித்து அதையும் விவாதிக்கத் துணிந்த இந்த இள வாசகக் கூட்டத்துக்கு அளவில்லா நன்றிகள்.  இதன் மூலம் நான் உணர்வது,  நல்லெழுத்துக்கு இறப்பில்லை.  எழுதப்பட்டபோது கவனிக்கப்படாவிடினும் உரிய காலத்தில் கண்டெடுக்கப்பட்டு புகழ்பெறும், ஒரு சிறுகதைக்காக ஒரு விவாத நிகழ்வு இப்போதுதான் கண்டேன், அதுவும் என் கதைக்கே, மிக்க மகிழ்ச்சி” என நெகிழ்ந்தார் பா.வெங்கடேசன்.



இக் கதையை வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். சிறு விமர்சனத்துடன் மேலும் பலர் பேசியதைச் சொன்னால் கொஞ்சம் சுவையாக இருக்கும் என அவதானிக்கிறேன்.    நாளை வரை பொறுக்கவும்.  இந்தக் குழுமத்தில் இணைய விரும்பும் இலக்கியப் பித்தர்கள் கீழேயுள்ள பக்கத்தில் சேரலாம்.  மாதந்தோறும் நடக்கும் இலக்கிய நிகழ்வுகளில் கலந்து கொண்டு, அரிய படைப்பாளிகளை ஊக்குவிக்கலாம்.  பதிப்பகம், படைப்பு பற்றி அடுத்தடுத்த பகுதிகளில் சொல்கிறேன்.


https://www.facebook.com/groups/216649928462007/


சிறுகதை வாசித்தபின் எழுதப்பட்ட மதிப்புரையின் தொடர்ச்சி........



’ராஜன் மகள்’ என்பது பா.வெங்கடேசன் அவர்களின் சிறுகதைத் தொகுப்பு.  ஆனால்  நான்கே நான்கு சிறுகதைகள்.  மொத்த பக்கங்கள் 240.  ஆக, ஒரு சிறுகதைக்கு சராசரியாக 60 பக்கங்கள்.  எனவே இவைகளை குறு நாவல்கள் என்றுதான் சொல்லியிருக்க வேண்டும்.  ஆனால் ஆசிரியருக்கு சிறுகதை என்று சொல்லத்தான் விருப்பமாம் ;)



தலைப்புக் கதையான ராஜன் மகளை மட்டும் இப்போதைக்கு வாசித்து முடித்தேன்.  இந்த 60 பக்கச் சிறுகதையைப் படிக்க எனக்கு இரண்டு முழு நாட்கள் பிடித்தன. ஒன்று அல்லது ஒன்றரை பக்கங்களுக்கு நீளும் நீண்ட  நீண்ட பல பத்திகள்.  ஒரே ஒரு வரியை தவறிக் கடந்துவிட்டால் கூட கதையின் முக்கியப் பகுதியை ஏதோ தவற விட்டதைப் போன்ற குழப்பங்கள் வந்துவிடுகிறது.  உண்மையைச் சொல்ல வேண்டுமானால் ஒரே ஒரு வாக்கியத்தை விட்டு விட்டிருந்தால் கூட :)



’இன்ஸெப்சன்’ படத்தில் கனவுக்குள் கனவு, அதற்குள் இன்னுமொரு கனவு என்றெல்லாம் வருமாமே, அதெல்லாம் கூட நம்மைக் குழப்பக்கூடும்.  ஆனால் இப்படத்திற்கெல்லாம் சீனியரான இந்தக் கதையில் எக் குழப்பமுமே இல்லை.  


இதோ இதுதான் மையக்கரு.   ’இளம் பெண்ணான  நோயுற்ற இளவரசியின் பிணிக்கு அதிமுக்கிய காரணி அவளுக்கு வரும் ஒரு கொடுங்கனவு’ என்பதை கதை  நாயகனான நாவிதரும், மருத்துவரும், பண்டிதருமான அப்பைய்யாவுக்கு  ஒரு கட்டத்தில் புலப்பட்டுவிடுகிறது.  ஆக, அதைச் சரிசெய்ய அந்த இளவரசியின் கனவுக்குள் செல்வது என்று முடிவு எடுக்கிறார் அப்பைய்யா’


கலை தெரியுமென்பதற்காகவெல்லாம் நம்மிஷ்டத்துக்கு எவர் கனவுக்குளுக்கெல்லாம் நுழைந்து விடக் கூடாதாம்.  கீழிருக்கும் பட்டிலைப் பாருங்கள்.


1.) பிறர் அனுமதியின்றி அவர்களின் கனவில் நுழையக் கூடவே கூடாது.  அது அடுத்தவர் வீட்டில் கன்னம் வைத்து திருடுவதற்குச் சமமான பாவச் செயல் !


2.) இளம்பெண்கள் கனவில் அவர்களாக அனுமதித்தாலும் நுழைந்து விடக்கூடாது !


3.) நோயுற்றவனின் கனவில் நுழையும்போது மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் கலையை பிரயோகிக்க வேண்டும், பிறழ்ந்தால் அவனுடைய பிணியின் வீரியம் உங்கள் மூளையை குழப்பிவிடும் !


4.) அதே போல்தான் மிருகங்கள் காணும் கனவும்.  அவைகளுக்கு பிரத்யேக பேச்சு மொழிகள் கிடையாதென்பதால், அவைகளின் உணர்வு மொழி(சிவப்பும் வெளுப்புமாய் மட்டுமே அவைகளின் கனவுகள் இருக்கும்) தெரியாமல்,  கனவுக்குள் பிரவேசித்து விட்டீர்கள் எனில் தொலைந்தீர்கள்.


பட்டியல்படி பார்த்தால் இளவரசி கனவுக்குள் நுழைய அப்பைய்யா முயலக்கூடாதுதானே ? ஆனால்  ’தன் ஒரே மகள், ராஜ்ஜியத்தின் அடுத்த வாரிசு, இப்படி நாசமாகப் போய்விட்டாளே ?’ என்று நொடிந்து நோய்வாய்ப்பட்டுப் போன ராஜனுக்காகவும், அவருடைய நிர்வாகத் திறன்மிக்க மனைவி ராணிக்காகவும்.........ஒரு பெரிய ரிஸ்க் எடுக்கத் துணிகிறார் அப்பைய்யா.



Image result for நாவிதர்
அது என்ன துர்கனவு ?  அப்படி இளவரசி கனவில் யார்தான் வந்தது ?  அதை அப்பைய்யா கண்டறிந்தாரா ?  அப் பெண் பிணியிலிருந்து மீண்டாளா ?  நாவிதருக்கு அரண்மனை மட்டுமல்லாது அந்தப்புரம் வரை செல்ல அக்காலக் கலாச்சாரம் அனுமதித்திருந்ததா ?  நியாயமாக இதற்கான பதிலை நிச்சயம் நீங்கள் அந்தக் கதையை வாசித்துதான் அறிய வேண்டும்.


ஒருவேளை வாசித்து, கதையை நன்கு உள்வாங்கி, ஒரே அமர்வில் முழுக்கதை புரிந்து நீங்கள் பெருமூச்சு விட்டால்............உண்மையில் நீங்கள் ஒரு சிறந்த வாசகர்.  இதற்குப் பின் நீங்கள் தாராளமாக கோணங்கி அண்ணாச்சியின் ’ தா ’,  ’பாழி’ , ஜெயமோகனின் ’ கொற்றவை ’, ‘காடு ’ போன்ற எந்த வகை நாவல்களையும் துணிந்து வாசிக்கப் போய்விடலாம்.


இருப்பினும், என்னை நம்பி நீங்கள் வாங்கி வாசித்துவிட்டு ’சிறிதும் புரியவில்லை’ என்று ஒரு சிலர் திட்டிவிடக்கூடாதே என்று இன்னும் கொஞ்சம் கதைச் சுருக்கத்தை சொல்ல விழைகிறேன்.  அடுத்து வரும் சில பத்திகள், பெண்களின் முகச் சுளிப்பை அதிகரிக்கக் கூடும், ஆனால் இதை நீங்கள் பெரும்பாலும் கேள்வி கூடப் பட்டிருக்க வாய்ப்பில்லை என்பதால்................தவற விடக்கூடாதென்பதென் ஆவல் !


தலை தொடங்கி, உடலில் ஆங்காங்கு முளைக்கும் ரோமக் கற்றைகள் இருக்கிறதில்லையா................அவைகளெல்லாம் ’இறந்து போன செல்கள்’ என்று அல்லோபதி சொல்வதாக, ஹாய் மதனில் ’மதன்’ ஒருமுறை எழுதியிருந்தார்.


ஆனால், நம் இந்திய மருத்துவக் குறிப்புகள் அவைகள் உடல் வெளியே ஓடும் ’நரம்புகள்’ என்கிறது.  ஆம், ஒருவர் உடலில் இருக்கும் ரோமங்களின் மாறுபாட்டைக் கொண்டு, ஒரு தகுதியான மருத்துவ சாஸ்திரம் கற்றவனால் அவரைப் பீடித்திருக்கும் நோய் பற்றி அறிந்துவிட முடியுமாம்.  அந்த முடிகளை அகற்றுவதன் மூலமோ, திருத்துவதன் மூலமோ, வளர்ப்பதன் மூலமோ................அந்த நோயைக் குணப்படுத்தவும் முடியுமாம்.  அந்தக் கலையில்தான் நம்ம அப்பையா சிறந்த விற்பன்னர்.


வியர்வைச் சுரப்பிகளை மூடியிருக்கும் அடர்த்தியான ரோமத்தை அறவே நீக்கி, அச் சுரப்பிகளின் மூலமாக சில விளைவுகளை ஏற்படுத்த முடியும்.  அதிகமாய்ச் சுரக்கும் வியர்வைச் சுரப்பிகளை அதிக ரோமம் வளர்க்கச் செய்து மூடுவதன் மூலம் சில நல்விளைவுகளை கொண்டு வர முடியும், முக்கியமாய் இன்பமயமான நீடித்த தாம்பத்ய விளையாட்டுகள் ;)


இன்றைய கிராமத்துச் சமுதாயச் சூழலில், மிகவும் கீழ் நிலையில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் நாவிதர்கள், இக்கதை நடந்த காலத்தில், சமூகத்தில் மிகுந்த உச்சம் பெற்றிருந்ததாகவும் , அதனாலேயே அப்பைய்யாவால் அரண்மனைக்குள் எங்கும் உலவ முடிந்ததென்றும், அப்பையாவிடம் சிகையலங்காரம் செய்து கொள்ள, எத்தனையோ தூர தேசங்களிலிருந்தெல்லாம் பெரும் செல்வந்தர்கள், இந்த ராஜனின்  ராஜ்ஜிய்த்திற்கு வந்து, நாள் கணக்கிலெல்லாம் காத்திருந்து அப்பையாவிடம் சிகை திருத்திச் செல்வார்களாம்.


”பெண்கள் தங்களின் அக்குள்கள் & அந்தரங்க உறுப்பிலிருக்கும் ரோமங்களை அகற்ற தேவைப்படுபவர்களுக்கு திருத்த, அவர்களுடைய காதலனோ, கணவனோ உதவ வேண்டும், நாட்டில் பல பேர் வீட்டில் அப்படித்தான் நடந்துக் கொண்டிருக்கிறது” என்றெல்லாம் பப்ளிக்காய் பேசி, அப்பைய்யா ராஜனை நெளிய விட்டிருக்கிறார். 


என்னதான் அப்பைய்யா ஓர் அரிய நாவித மருத்துவ பண்டிதரென்றாலும், நாடு கலாச்சாரம் என்கிற போர்வைக்குள் பெண்களை அடிமைப் படுத்தியல்லவா வைத்திருக்கிறது ? அவர்களுடைய  நிதம்பத்தில் இருக்கும் ரோமத்தை ஆண்கள் சிரைக்கிறார்கள் என்கிற அப்பையாவின் வாக்குமூலத்தால், பண்பாடு சிதையும் என ராஜன் புழுங்குகிறார். இருந்தாலும் தன் மகள் பிணிப்போக்கி, நாட்டிற்கு இருந்த ஒரே வாரிசையும் மீட்டுக் கொடுத்த ஒரே காரணத்துக்காக பல்லை இறுகக் கடித்துக் கொள்கிறார்.


22 தலைமுறைகளாக தவறாமல் தோன்றிய ஆண் வாரிசுகளால் எந்தச் சிரமமுமின்றி பரிபாலனம் நடந்து கொண்டிருந்த ஒரு ராஜ்ஜியத்தின், 23ம் தலைமுறை ஆண் வாரிசில்லாமல் போய்விடுகிறது.  ஆண் வாரிசுக்காக ராஜன் நடத்திய புத்திர காமேஷ்டி யோகத்தால் ஒரு பலனும் விளையவில்லை.  ராஜன் மனக்குறையை தங்களுக்கு வந்த குறையாக பாவித்து ’ராஜ்ஜியத்துக்கு ஆண் வாரிசு கிட்டட்டும்’ என்று மக்கள் நடத்திய இதே யாகத்தால் நல்ல பலன் விளைந்தது. ராஜனைத் தவிர்த்து, எல்லா வீடுகளிலும் தவறாமல் ஆண் வாரிசுகள் உருவாகின ;)  


ராஜன் தன் மனத்தை இறுக்கிக் கொண்டு, மகளை இருபத்திரெண்டு ஆண்களின் வலிமைக்கு நிகராக வளர்க்க ஆரம்பிக்கிறான். அவளுக்கு எல்லாக் கலைகளையும் கற்றுத்தரச் செய்கிறான்.  அப்பைய்யாவும் இளவரசிக்கு வர்மக்கலை போன்ற பயிற்சிகளைத் தருகிறார். அப்போது இளவரசி முகரேகையைக் கொண்டே, ”இளவரசி உங்கள் பத்மத்தில் அடர்ந்திருக்கும் ரோமக்கற்றையில் வெண்மை நிறம் மண்டியுள்ளது, அது தீரா துர் கனவுகளைத் தரவல்லது”  என்கிறார்.  


தீர்க்கதரிசி அல்லவா அப்பையா ? அப்படியே ஆகிறது.  அவரே அதை நிவர்த்தியும் செய்கிறார். அத்தோடு அவர் புகழ் ஓங்கி........ஆச்சர்யமாய் அதனாலேயே பெரு வீழ்ச்சியும் கொள்கிறது. பேரிழப்பும் கவ்வி, அதன்பின் நாவிதர்கள் நாலாம்தர மக்களாய் ஊருக்கு வெளியே துரத்தப்படுகிறார்கள் :(



1.) இளவரசியின் எந்தச் செயல் ராஜனை குலை நடுங்கச் செய்தது ?


2.) அதென்ன இருபத்திரெண்டு ஆண்களுக்கு நிகரான திறன், வலிமை கணக்கு ?

3.) கதை நடை எப்படி ?

4.) அப்பைய்யா பிணி நீக்கும் காட்சிகள்  


தொடர்ந்து பார்ப்போம்.........





// எந்த ஒன்று பிறிதொன்றை வீழ்த்தும் போதும் வீழ்த்தியதன் ஆகிருதி வரலாறாக எழுதப் படும்போது வீழ்த்தப்பட்டதன் எச்சம் வரலாற்றினடியில் கதையாக மறைந்து நின்று முற்றான அழிவிலிருந்து தன்னை தப்பிவித்துக் கொண்டு விடுகிறது.


வரலாற்றினுள் கதை வரலாறாயும், கதையினுள் வரலாறு கதையாகவும் தனித்துவம் அழிந்தவையாய் சதா உருண்டு கொண்டே இருக்கின்றன //


இது கதையாசிரியர் பா. வெங்கடேசன் அவர்களுடைய எழுத்து நடை.  போன பகுதியில் சொன்னபடி ஒன்றரை பக்கங்களுக்கு நெடுக வரும் ஒரு பத்தியிலிருந்து பிடுங்கிப் பதிந்தது.   இந்த வரிகளையே நீங்கள் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறை வாசித்தே உள் வாங்க முடியும் !


இப்போது கதைக்குள் நுழைவோம்.


அந்த திறமையான இளவரசி தன் பதினான்காவது வயதை அடைந்துவிட்டாள்.            அந்த அரசு வம்ச நம்பிக்கைபடி இவ்வருடம் நிச்சயம் இளவரசிக்கு திருமணம் நடத்தி விடவேண்டும்.  ”தப்பித்தவறி இளவரசிக்கு 15 வயது வரை திருமணம் நடைபெறாவிடில் நாட்டிற்கும், வீட்டிற்கும் தரித்திரம் பிடித்துவிடும்”  இது ராணி ராஜனிடம் சொன்னது.  இளவரசி என்ன சொல்கிறாள் தெரியுமா ?



“எனக்கு கோரமான, குருபியான, அவலட்சணமான ஒரு மணமகனாக கண்டுபிடித்து திருமணம் செய்யுங்கள், அப்படிச் செய்யாவிடில் எனக்குத் திருமணமே வேண்டாம்”

’ஏதோ விளையாட்டுக்குச் சொல்கிறாள்’ என்று அதை அலட்சியப்படுத்தி சுயம்வரம் நடத்தினால்.....அத்தனை அழகான ஆண்களையும் நிரகாரித்து விடுகிறாள் இளவரசி.  அதன்பின்தான் நிலைமையின் தீவிரம் பற்றி ராஜனும், ராணியும் உணரவே செய்கிறார்கள்.

ஒரே தீர்வாக அப்பையாவின் உதவியை நாடுகிறார்கள் ராஜனும், ராணியும்.  பிறகுதான் இளவரசி ஒரு துர்கனவால் இப்படி மாறிவிட்டாள் எனவே அதை அறிய அவள் கனவுக்குள் நான் சென்று கண்டுபிடிக்கிறேன் என்கிறார் அப்பைய்யா.  இதையெல்லாம்தானே போன பகுதியில் பார்த்தோம் ? 

இளவரசியின் அறை அருகே இருக்கும் அவளுடைய தோழியின் அறையில் தங்கியிருந்து, இளவரசி துயிலும் நேரமாய்ப் பார்த்து, அவள் கனவில் பிரவேசிக்கிறார் அப்பைய்யா.

இளவரசியின் வயதிற்கும், பொங்கும் பருவத்திற்குமேயுரிய கனவுதான்.  யாரையோ எதிர்பார்த்து காத்துக் கிடக்கிறாள் இளவரசி.  குளிர்ச்சியான தென்றல் அவள் மேனியைத் தீண்டிய மாத்திரத்தில், கட்டழகான, உயரமான ஓர் இளைஞன்  அந்தப்புர சாரளம் வழியே உள் நுழைகிறான்.

ஆரத் தழுவி அவனை வரவேற்கிறாள்.  பிறகு காமரசம் ததும்பத் ததும்ப அவர்கள் உரையாடத் தொடங்குகிறார்கள்.  ஓடியாடுகிறார்கள்.  களைத்து மஞ்சத்தில் சரிந்த இளவரசியின் ஆடைகளை நெகிழ்த்தி களியாட்டத்தின் உச்சம் செல்ல எத்தனிக்கிறான் அவ்விளைஞன்.

அவள் மாவிலை பாதத்தில் தன் முத்தத்தை பதிக்க ஆரம்பிக்கிறவன், அப்படியே அவள் மேனியின் மேல் நோக்கி முன்னேறுகிறான்.  முகத்தினருகே வரும்போது ஏனோ அவன் முகம் சற்றே குரூரமாக மாறுகிறது.  திடுக்கென அந்தக் காமக் களியாட்டத்தை நிறுத்துபவன், அரக்கப்பரக்க அவன் ஆடையள்ளி எழுந்து, இளவரசியின் கெஞ்சல் முகபாவத்தை உதாசீனப்படுத்தியோடு மட்டுமல்லாமல் வாயைக் குவித்து..........த்தூவென அவள் முகம் மீது காறி உமிழ்கிறான்.  அப்படியே பாய்ந்து அந்தச் சாளரம் வழியே வெளியேறிச் சென்றும் விடுகிறான்.  

உச்சகட்ட அவமானத்திற்குள்ளான இளவரசி, தன் முகத்த்ல் வழிந்த அவன் எச்சிலைத் துடைத்துக்கொண்டே குமுறிக் குமுறி அழுகிறாள்.  ஒரு நாளல்ல........பல நாட்களாக இது ஒரு நாள் கூட விடாமல்  தொடர்ந்து நடைபெறுகிறது.  ஆனால் என்ன ஆச்சர்யம் என்றால் இக் கனவு நிகழ்ந்து, அவள் அழுது முடித்த மாத்திரத்தில் அசந்து தூங்கி, இந்தக் கனவை ஒவ்வொரு நாளும் மறந்துவிடுவதே ! 

இக் கனவும், மகிழ்ச்சியும், இறுதியில் சொல்லொண்ணா அவமானமும் தொடர்ந்து ஒவ்வோர் இரவும் அவளுக்கு நிகழ்ந்து, நிகழ்ந்து, அவளறியாமலேயே ’அழகு என்றால் ஆபத்து, அவமானம் நிகழும்’ என்கிற கசடு அவள் ஆழ் மனதில் படர்ந்து போய்விட...........’எனக்கு குருபியாய்,ரோகியாய் மாப்பிள்ளை வேண்டும்’ என்று அவளை புலம்ப வைத்துவிட்டது என்பதை அப்பையா அறிகிறார்.  ஆனால்.................

ஆமாம், அவள் கனவில் வரும் அந்த ஆண்மகன் மனிதனல்ல, அது ஒரு வரிப்புலியின் தந்திரம்.  வரிப்புலியின் ஒரு கனவு.  இதைத்தான் அப்பைய்யா முழுமையாக அறிகிறார்.

புலி வேட்டைக்குச் செல்லும் அரசர்களுக்கு உதவ, மலைவாசிகள் அல்லது காட்டு வேடர்கள், கொம்பு முரசு மற்றும் முழவு ஜண்டை போன்றவற்றை இசைப்பதன் மூலம், புதருக்குள் பதுங்கியிருக்கும் புலியை அச்சப்படுத்தி, அரச வேட்டைக்குத் தோதாக காட்டின் மையப் பகுதியில் வெளிவரச் செய்வார்கள்.  அப்படியொன்றும் எளிதாக வாசித்து விடக்கூடிய இசை அல்ல அது.  கொஞ்சம் ஓங்காரமாக வாசித்துவிட்டீர்களெனில் உச்ச அச்சமடையும் புலி இதயம் வெடித்து இறந்து விடுமாம் !

புலி அஞ்சவும் வேண்டும், அடர்புதரிலிருந்து வெளிவரவும் வேண்டும், ஆனால் அதுவாக இறக்கலாகாது.  காட்டு வேடர்களின் இத்தகைய இசை மூலமே, இளவரசியின் கனவில் அவ் வரிப்புலியை வரவழைத்து, பிறகதை அவள் கனவிலிருந்து நிரந்தரமாக துரத்த வேண்டுமென அப்பையா முடிவெடுக்கிறார்.  அதற்காக இருபது வேடர்களை அழைத்தும் வருகிறார்.  அத்தனை பேரையும் இசைக் கருவிகளோடு இளவரசியின் அந்தப்புரத்தில் தங்கவும் வைக்கிறார் அப்பைய்யா.

புலி வந்ததா ?  ஏன் மகளின் துன்பத்தை நீக்க உதவிய அந்த இருபது வேடர்களின் தலையை ராணி சீவச் சொன்னாள் ?  வேடர்களுக்கே அந்தக் கதியெனில் நாவிதர் என்னவானார் ?  அடுத்த பாராக்களில்........

Image result for tiger
ஒரு காலத்தில் பெரு வனமாக அடர்ந்திருந்த ஒரு பகுதி, நாட்டை விரிவாக்குவதற்காக அல்லது புதியதாய் நிர்மாணிக்கும் நிமித்தம் முற்றிலுமாக அழிக்கப்படுகிறது.  அப்போது அதிலிருந்த காட்டு விலங்குகள் துரத்தவோ, கொல்லவோ படுகிறது !




Image result for காடு
அந்த நாட்களில் வனத்தின் ஒரு மாபெரும் கடம்ப மரத்தின் உச்சியில் ஒய்யாரமாக உறங்கி, வசித்து வந்த ஒரு வரிப்புலி, இக்காட்டை அழித்ததனால் தன் அருமையான இருப்பிடத்தை இழக்கிறது.  கடம்ப மரத்தை வீழ்த்தி, தன் இருப்பிடம் பறிக்கப்பட்டது அதன் ஆழ் மனதில் வடுவாகப் பதிந்து...........தன் சுகமான வாழ்வு பறிபோனதை, தன் வாரிசுகளுக்கு கதையாகச் சொல்லி, காலம் காலமாய் அக்கதை, அப் புலி வாரிசுகளிடையே கடத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்க, தற்போதைய ஒரு வரிப்புலி தன் கனவில் தினமும், தங்களுடைய ஆஸ்தான கடம்ப மரத்தைக் காண்கிறது.  ஆசை ஆசையாய் அக் கடம்ப மரம் உச்சி ஏறி துயிலச் செல்கிறது.



Image result for கடம்ப மரம்
அந்தக் கடம்பமரம் இருந்த பகுதியில்தான் இளவரசியின் அந்தப்புரம் இப்போது அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது.    தினமும் கனவில் தங்களின் இருப்பிடத்தில் தூங்கும் இளவரசியையும் அது கனவில் காண்கிறது. புலிகள் சாதுர்யம் மிகுந்தவைகள் என்கிறார் ஆசிரியர்.  




தன் பின்னங்கால்களின் அடையாளங்களை மட்டுமே தரையில் பதிக்கும் அவைகளின், முன்னங்கால்களின் அச்சு மட்டும் என்றுமே மண்ணில் பதியாதவாறு பார்த்துக் கொள்ளுமாம்.   அதாவது தன் அதிக எடையை அந்த முன்னங்கால்களுக்கு அழுந்தக் கொடுப்பதன் மூலமே, பதியும் முன்னங்கால் அச்சு தானே அழிந்து போகும்.  இத்தகைய தந்திரம் மிகுந்தவைகள்  புலி என்பதால், இளவரசியின் கனவில் தன் நிஜ உருவத்தைக் காட்டாது, ஓர் அழகான வாலிப உருவம் கொண்டு நுழைந்திருக்கிறது, தினமும் சரசத்தின் உச்சகட்டத்தில் அவளை அசிங்கமும் படுத்துகிறது :(



”தன்னிச்சைக்காக காடுகளை அழிக்கும் மனிதனை, அவமானப்படுத்துவதாக கதாசிரியர் இதைக் குறியீடாக்கி வியப்பிலாழ்த்துகிறார்” என்றார்கள் இதை வாசித்த விமர்சகர்கள், ஆனால் நான் என் போக்கில் கதை மட்டுமே சொல்லிச் சென்றேன் என்றார் பா.வெங்கடேசன்.




”ஒவ்வொரு மிருகமும் வனமெங்கும் உலவி சுகமாக வாழ்வதாகக் காணும் கனவில், நாம் அவைகளின் இருப்பிடத்தை பெரும்பாலாய் ஆக்கிரமித்த அநீதி தென்படுவதேயில்லை” ஆசிரியரின் இந்த வரி புரிய எனக்கு இன்னும் சில வருடங்கள் பிடிக்கக்கூடும் !  ஆனாலும் இந்த வரிகளில் வன மிருகங்களின் மீதான அக்கறையும், அவைகள் போட்ட பிச்சைதான் நம் வாழ்விடங்களும் என்பது மறைபொருள் !




இப்படியாக இளவரசியின் கனவில் நுழைந்து, அவள் கனவில் வந்த வாலிபனை பின் தொடர்ந்ததில் அது ஒரு புலியின் தந்திரம் மற்றும் அது காணும் கனவே என்பதை ’அப்பைய்யா’ கண்டறிந்ததாக முந்தைய பதிவில் பார்த்தோம்.




இப்போது இந்தப் புலியை, புலியாகவே அவள் கனவில் வரவழைக்க வேண்டும். அப் புலியை வேட்டையாடுவதன் மூலம் நிரந்தரமாக இளவரசியின் கனவில் அப் புலி இனி வரவிடாமல் செய்யலாம் என்பது அப்பையா வகுத்த உத்தி.  காடுகளில் வேட்டையாட அரசர்கள் செல்லும்போது இசைக்கருவிகளை இசைத்து வேட்டைக்கு தோதாக உதவும் மலைவாசி / காட்டுவாசி  வேடர்கள் இருபது பேரை அழைத்து வரச் செய்கிறார் அப்பைய்யா(இதையும் ஏற்கனவே பார்த்திருந்தோம்)




இளவரசியின் தோழி இருந்த அறையில் தங்கித்தான் அப்பையா இக் கனவு ஆய்வை மேற்கொள்வதால், அவருடனேயே அந்த இருபது வேடர்களும் தங்கி, இசைப் பயிற்சியை மேற்கொள்கின்றனர்.  அதுவரை அந்த இசையை சர்வ சாதாரணமாக எண்ணி வந்த ராஜன்(இவரும் இந்த ஆபரேஷனில் ஒரு பார்வையாளராகப் பங்கு கொள்கிறார்)வேடர்களின் பயிற்சியையும், ஒத்திசைவையும் பார்த்து பெரிதும் வியந்து போகிறார்.



இளவரசி அன்று ஆழ்ந்த துயிலிற்குள் சென்றுவிட, வேடர்கள் புலியை வரவழைக்க, தங்கள் இசைக்கருவிகளை முழங்க ஆரம்பித்தனர்.  சில நிமிடங்களில், அந்தப்புரச் சாளரம் வழியாகப் புலி நுழைவதைக் கண்டு அனைவரும் திடுக்கிடுகின்றனர் அப்பைய்யாவைத் தவிர.  இளவரசி அப் புலியை நோக்கி ”நீயா ?” என்கிறாள்(கனவில்தான்)




அந்த ஊர் பொதுமக்களுக்கு இளவரசிக்கு நிகழ்ந்த வெற்றிகரமான சிகிச்சையைப் பற்றியதான இக்கதையை, முழுதாகச் சொல்லிவிடாமல் ’இதுவரை’ மட்டுமே சொல்லி, மிச்சக்கதை நாளை என்று எழுந்து போகிறார் அப்பைய்யா.  


அந்தப் புலி ஒவ்வொரு நாளும் இளவரசியின் தோழியின் அறைக்குள் சென்றுதான் ஓய்வெடுத்தாக(இளவரசியின் கனவில்) அப்பைய்யா சொல்லிவிட, அப்போதும் இருந்த மிகை உணர்ச்சிமிக்க நம் லூ கூ* மக்கள், ”தோழிதான் இளவரசியை சரியாக கவனிக்காமல் நோய்க்குள் தள்ளிவிட்டு விட்டார்” என்று தாமாகவே ஒரு முடிவெடுத்து, தோழியின் பெற்றோர் வீட்டுக்குத் தீவைத்து..................அவர்களைக் கொன்று விடுகிறார்கள்.  அரண்மனைக்குள் இளவரசியின் சோகத்தையெல்லாம் தாங்கி வடிகாலாயிருந்த தோழிக்கு இந்தச் சேதி பல நாட்கள் கழித்துதான் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.  அதன் பின், ”எந்தப் பாவமும் செய்யாத தமக்கு இவ்வளவு பெரிய தண்டனையா ?” என்று அவள் அந்தப்புர மாடியேறி புலி வந்த சாளரம் வழியாகவே கீழே குதித்து தற்கொளை செய்து கொள்ளுமுன் விட்ட சாபமே இந்த ராஜ்ஜியம் சீரழிந்து போனதற்கு ஒரு காரணம் என்றும் ஒரு கதை புனையப்பட்டது !  (*லூ கூ என்றால் லூசுக் கூமுட்டைகள்)




கதைப்படி, நாவிதர்கள் இந் நிகழ்வுவரை கூட அந்த நாட்டில் உயரிய ஒரு கலைஞர்களாகத்தான் போற்றப்பட்டு வந்ததாக வரலாறு கூறினாலும், வேடர்கள்/காட்டுவாசிகள் தீண்டத்தகாதவர்கள்தான் அரசு வம்சத்தினருக்கு.  ’இந்த அப்பையா வைத்தியம் சக்ஸஸ் ஆகித் தொலையட்டுமே’ என்றுதான் அரச குடும்பத்தினர் பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு காத்திருந்தனர்.   அந்தப் பாவப்பட்ட இருபது வேடர்களுக்கும் நுணல் போல இளவரசி பற்றி இருபது விதாமாய் ஆளுக்கொடு கதைகள்  புனைந்து சொல்ல....................  ”ஆடைகள் நெகிழ தூக்கத்தில் இருந்த இளவரசியை தவறான கண்ணோட்டத்தில் பார்த்தார்கள்” என்ற ஒரு காரணத்தை குற்றமாகச் சுமத்தி அந்த இருபது பேரின் தலைகளையும் சீவ உத்தரவிட்டாள் ராணி.      ”ஓர் அரசு வாரிசை நோயிலிருந்து மீட்க உதவியதற்கா உயிரிழப்பு ?” என்று அந்த வேடர்களும், அவர்களின் குடும்பத்தினரும்  கதறிய கதறலும் கூட அந்த ராஜ்ஜியம் அதன்பின் சீரழிய பிறவொரு காரணம் என்றும் ஒரு கதை ஓடிக்கொண்டிருந்தது !




இருபத்தியிரண்டு ஆண்களுக்கு நிகரான வலிமையும், வீரத்தையும், தீரத்தையும், திறமையையும் ஒருங்கே கொண்டிருந்த ஒரு பெண் மகவு தமக்கிருந்தும், அரசாள ஆண் வாரிசுதான் தேவை எனத் தள்ளாத வயதிலும், இயலாமலும் கூட யாகங்கள் பல செய்து தமது மெய்வருத்திக் கொண்டிருந்த தன் தந்தையின் செய்கைகளால் மன உளைச்சல் உற்றே, இத்தைகய துர்கனவுகள் வரக்காரணம் என்று நம்பி வெதும்பிய இளவரசியின் மனக்குறை கூட இந்த ராஜ்ஜியம்  பின் நாசமாக காரணமென மற்றுமொரு கதையும் உலா வரத்தான் செய்கிறது !




சரி.  என்னுடைய இப் பெரிய பெரிய பதிவுகளைப் பார்த்தால் நான் முழுக்கதையையும் சொல்லிவிட்டாற்ப் போலத்தானே தெரிகிறது ? இல்லவே இல்லை.  நான் கதையின் சில பிரதான அம்சங்களை கொஞ்சம் தெளிவுபடுத்தியிருக்கிறேன், உண்மையில் இந்தக் கதையை நீங்கள் குழப்பமற்ற மன நிலையில் ஆழ்ந்து வாசிக்கும் போது, உச்ச இலக்கியம் ஒன்று தரும் உன்னத  இன்பத்தை நுகர்வீர்கள்.  நான் சொல்லியிருப்பது வெறும் பத்து விழுக்காடு, மிச்சமிருக்கும் அந்த 90 விழுக்காடு எழுத்துகளை வாசித்து உணருங்கள்.




// “ நான் மதுரையில் பிறந்து வளர்ந்தவன். மதுரையின் வெப்பம் பற்றி நீங்கள் அறிவீர்கள். குளிர்காலம் என்று மார்கழியில் சொல்வார்களேத் தவிர அப்போதும் கூட எங்களால் குளிரை பெரிதாய் உணர முடிந்ததேயில்லை.  என்ன கோடைக்காலங்களில் அபரிமிதமாய் வேர்ப்பது மார்கழிகளில் இருக்காது, அவ்வளவுதான் மதுரைக் குளிர்.


இந்தச் சூழலில் என் வேலை நிமித்தம் நான் ஹொசூர் போக வேண்டி வந்தது.  மார்கழி முடிந்து பங்குனி ஆரம்பித்த பொழுது.  மதுரை வெப்பநிலையை மட்டுமே அறிந்திருந்த எனக்கு ஹொசூரின் பூகோள நிலை பற்றி அதுவரை தெரியாது.  அது குளிரின் உச்சகட்ட காலமாம் ஹொசூரில்.


கண்ணாடிகள் கொண்டு மூடியிருந்த பேரூந்தினால்..........முன்னதிகாலை ஹொசூர் பேருந்து நிலையத்தில் இறக்கிவிடப்படும்வரை எனக்கு குளிரின் வீரியம் பற்றித் தெரியாது.  அந்த இருட்டில், நான் முதன்முதலாக அனுபவித்த அந்தக் குளிர்..........கொடூரக் குளிர், இதுவரை அறிந்தே இராத உச்சக்குளிர்............இதுவரை நான் குடித்த எல்லா வெப்பத்தையும் ஒரே  நிமிடத்தில் உறிஞ்சி வெளியே துப்பும் ஆவேசத்துடன் என்னிடம் அது நடந்துக் கொண்டது //




ஒரு சில கதைகளில் சொல்லப்படும் அதிர்ச்சிகராமான நிகழ்வுகள் இதுபோலொரு தருணத்தில் அதுவாக அமைந்து விடுகிறது என்கிற காரணத்துக்காக மேற்கண்டச் சம்பவத்தைச் சொன்னார் இதன் ஆசிரியர் பா.வெங்கடேசன்.



உண்மையில் இந்த ஃபேஸ்புக் மட்டும் இல்லையெனில் நூற்றுக்கு நூறு விழுக்காடு நிச்சயம் இதுபோலொரு கதையை அல்லது எழுத்தை என் வாழ்க்கையில் வாசித்தே இருக்க மாட்டேன்.  ஃபேஸ்புக் என்றால் இதன் மூலம் கிட்டிய இலக்கிய அறிவு.  இதன் மூலம் என்றால் இப்படித் தேடி தேடி வாசிப்பதோடு நில்லாமல் அதைப் பரப்ப நினைக்கும் நல் இலக்கிய வாசக நண்பர்கள்.   அப்படிப்பட்ட அரிய வாசிப்பாளர்கள்தான் அருண், கார்த்திக், கிருபாசங்கர், பாஸ்கர் ராஜா, பார்த்திபன், மணி தனுஷ்கொடி.....................எல்லோருக்கும் தலைவராக மனோஜ்.  இவர்களெல்லாம் எனக்குக் கிட்ட காரணமாயிருந்த இந்த வலைத்தளத்திற்கு பல கோடி நன்றிகள் _/\_  



முற்றும்..